Polska stoi przed jednym z największych wyzwań w historii sektora ciepłowniczego. Rosnące koszty emisji CO₂, zmieniające się przepisy unijne oraz dążenie do poprawy efektywności energetycznej sprawiają, że ciepłownictwo, które przez dziesięciolecia opierało się na węglu, przechodzi istotną transformację. W odpowiedzi na te wyzwania ENGIE Polska realizuje ambitny plan dekarbonizacji swoich ciepłowni w Słupsku i Złotowie, w ramach którego do końca 2025 roku obie instalacje całkowicie wyeliminują węgiel z procesu produkcji ciepła, przechodząc na biomasę, gaz ziemny oraz innowacyjne technologie wykorzystujące potencjał ciepła odpadowego.

W rozmowach dotyczących CPK, a od niedawna „Portu Polska”, pojawiają się imponujące liczby. Dziesiątki miliardów inwestycji, tysiące kilometrów nowych linii i rekordowe czasy przejazdów pomiędzy największymi miastami. To działa na wyobraźnię. Przyszłość projektu nie rozstrzygnie się jednak w kabinach maszynistów szybkich pociągów czy też w terminalu odlotów. Rozstrzygnie się dużo bliżej domu zwykłych ludzi, na przystanku autobusowym w małym miasteczku i na niewielkiej stacji kolejowej. Bez sprawnego dojazdu i dopracowanego modelu ostatniej mili cała architektura portu pozostanie systemem zaprojektowanym nie dla obywateli, lecz obok nich.